Stampa

Migranti: cosa ha scritto il ministro Anagnostopoulou ai colleghi europei

Scritto da Redazione on . Postato in Politikì

Pubblichiamo la lettera del Vice Ministro dell'Istruzione Sia Anagnostopoulou ai suoi omologhi europei, sulla questione dei profughi. Il testo é in greco e in inglese.

Η Ευρώπη επιλέγει

Επιστολή της αναπληρώτριας υπουργού παιδείας Σίας Αναγνωστοπούλου, προς τους ομόλογους υπουργούς παιδείας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με θέμα το προσφυγικό ζήτημα.

 

Αξιότιμοι/ες κ. κ. Υπουργοί, Νέοι και Νέες της Ευρώπης

Τα μεγάλα γεγονότα του 20ού αιώνα, οι δύο μεγάλοι πόλεμοι, οι εμφύλιοι και εθνοτικοί πόλεμοι, η οικονομική κρίση της δεκαετίας του ’30, η πτώση του τείχους του Βερολίνου και του ανατολικού μπλοκ βεβαιώνουν ένα πράγμα: Η ευρωπαϊκή ιστορία του 20ού αιώνα είναι ιστορία και ιστορίες προσφύγων και μετατοπισμένων, μια ατέλειωτη ιστορία μετακινούμενων πληθυσμών.

Οι προσφυγικές ροές από χώρα σε χώρα απετέλεσαν έναν από τους ισχυρούς κρίκους της μνήμης της Ευρώπης, έναν από τους ισχυρούς κρίκους γύρω από τους οποίους δέθηκαν με πολύ κόπο και αίμα οι δημοκρατικές αξίες, η αλληλεγγύη, η ανοχή στη διαφορετικότητα. Οι άνθρωποι δοκιμάζουν τις αντοχές και το βάθος της δημοκρατίας στην Ευρώπη, δοκιμάζουν την αντίστασή μας στην ξενοφοβία, το ρατσισμό και τον φασισμό.

Οι πρόσφυγες σήμερα ενεργοποιούν την ιστορική μνήμη των λαών της Ευρώπης, και μάλιστα στην πιο επικίνδυνη συγκυρία. Μας βοηθούν να θυμηθούμε ότι η πιο βαθειά πληγή στο σώμα της Ευρώπης γεννήθηκε από μια άλλη οικονομική κρίση και από μια άλλη άνοδο της ξενοφοβίας και του φασισμού. Σήμερα, κάποια ευρωπαϊκά εκλογικά αποτελέσματα μαρτυρούν την εγγύτητα του κινδύνου, την οικοδόμηση ενός νέου τείχους ξενοφοβίας, τον κίνδυνο της επιστροφής του φασιστικού σκοταδιού. Η δημοκρατία είναι μια διαρκής πράξη αντίστασης, μια διαρκής πράξη επιβεβαίωσης ότι τα δικαιώματα δεν αποτελούν προνόμια αλλά δίκαιο που εμπεδώθηκε μετά από πολύ πόνο

Τα τραγικά γεγονότα του Παρισιού και τώρα των Βρυξελών μας καλούν σε επαγρύπνηση. Είναι φυσικό ο φόβος να αποτελεί την πρώτη αντίδραση. Ωστόσο δεν έχουμε την πολυτέλεια να απαντήσουμε στον φόβο με ακόμα περισσότερο φόβο. Η Ευρώπη οφείλει, στο όνομα του πολιτικού της πολιτισμού, να εξασφαλίσει την ελευθερία και την ασφάλεια, τα δικαιώματα και τη δημοκρατία. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε στον τρόμο να λειτουργήσει ως επιχείρημα υπέρ του ρατσισμού και κατά των προσφύγων. Υπέρ του ρατσισμού και εναντίον κάθε έννοιας διακαίου.

Οι πρόσφυγες και τα δικαιώματά τους μας καλούν να αναλογιστούμε τη σημασία της παιδείας που προσφέρουμε. Αυτή τη φορά χωρίς να την μεταφράσουμε σε δείκτες τεχνογνωσίας, αποδοτικότητας ή κέρδους, αλλά προσπαθώντας να αντιληφθούμε τι πολίτες δημιουργούμε. Πώς τα κεκτημένα ευρωπαϊκών αιώνων διαχέονται μέσα από τα σχολεία και τα πανεπιστήμια στους κατοίκους της ηπείρου μας. Καλούμαστε να θυμηθούμε και πάλι τις παραμελημένες ανθρωπιστικές σπουδές και τον ρόλο τους στη διαμόρφωση των κοινωνιών και των πολιτών μας, καλούμαστε να επαναπροσδιορίσουμε από την αρχή την σημασία της παιδείας στις κοινωνίας μας. Σήμερα η Ευρώπη επιλέγει.

Η Ευρώπη επιλέγει το παρόν της. Το αν θα υποδεχτεί τους πρόσφυγες ή αν θα επιτρέψει στην προκατάληψη, την ξενοφοβία και τον ρατσισμό να ορίσουν τις κινήσεις της. Η Ευρώπη όμως επιλέγει και το παρελθόν της. Αν θέλει το παρελθόν που την ορίζει να είναι ο διαφωτισμός, οι ιδέες της ελευθερίας και της ισότητας, οι πράξεις της δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης. Ή αν θα επιλέξει να συστρατευθεί με ένα παρελθόν που γέννησε διαχωρισμό, οδύνη και τελικά πόλεμο μέσα και έξω από τα σύνορά της.

Η Ευρώπη επιλέγει το μέλλον της. Επιλέγει αν επιθυμεί η εποχή μας να μείνει στην ιστορία ως μια στιγμή που θα διδάσκει το μέλλον ή ως ένα ακόμα σημείο στην ιστορία, όπου η ολιγωρία κυριάρχησε, όπου μια ευκαιρία χάθηκε, όπου ξεκίνησε το σκοτεινό της αύριο.

Καλούμαστε να επιλέξουμε. Θα επιλέξουμε μαζί; Ως ένα όλο που μας δένει μια κοινή μοίρα; Ή θα επιλέξει ο καθένας ξεχωριστά, σε στρατόπεδα, χρησιμοποιώντας την Ευρωπαϊκή Ένωση ως μια πρόφαση, ως ένα πεδίο πρόσκαιρων συμμαχιών για εφήμερο κέρδος; Θα επιλέξουμε οι νέοι και οι νέες της Ευρώπης να ξεχάσουν τι σημαίνει αλληλεγγύη που γεννάει παιδεία, αλληλεγγύη που ισχυροποιεί τη Δημοκρατία, αλληλεγγύη που σέβεται το δίκαιο;

Η Ευρώπη πρέπει να υποδεχτεί τους πρόσφυγες. Η Ευρώπη οφείλει να αγκαλιάσει το μέλλον της. Οι Υπουργοί Παιδείας της Ευρώπης έχουμε ευθύνη και πρέπει άμεσα και επειγόντως ν’ απαντήσουμε στο ερώτημα: Σε τι παιδιά θ’ αφήσουμε την Ευρώπη; Σε ποιους πολίτες θ’ αφήσουμε το μέλλον της;

Με τιμή,

Σία Αναγνωστοπούλου 

 

Europe’s Choice

Letter from the Alternate Minister of Education, Sia Anagnostopoulou to the Ministers of Education of the European Union on the Refugee Question.

Dear Ministers,
Dear Youth of Europe,

The major events of the 20th century, the two Great Wars, the civil and ethnic conflicts, the economic crisis of the 30s, the fall of the Berlin Wall and the dissolution of the Eastern bloc attest to one thing: The European 20th century is filled with stories of refugees and displaced persons; it is an endless history of moving populations. The erstwhile refugee flows across countries solidified Europe’s collective memory and forged with much effort and blood some of its cardinal values: democracy, solidarity, tolerance. They put the strength and depth of democracy in Europe to the test, as they also put our resistance to xenophobia, to racism and to fascism to the test.

The refugees today trigger the historical memory of the peoples of Europe in the most adverse conditions. They remind us that the deepest wound in Europe’s body arose from another crisis, which harboured xenophobia and fascism. Today, some of the European electoral outcomes attest to the proximity of the danger, the building of new walls of xenophobia, the risk of the return to a fascist darkness. Democracy is an ongoing act of resistance, a constant act that confirms and demonstrates that rights are not a privilege but justice embedded after much effort.

The tragic events in Paris and now in Brussels command us to be vigilant. It is only natural fear to be our first reaction. However, we do not have the luxury to respond to that fear with more fear. Europe owes it to its political culture to assure freedom and safety, as well as human rights and democracy. We should not allow terror to act as an argument in favour of racism and against the refugees; in favour of racism and against any sense of justice.

The refugees and their rights are calling upon us to reflect on the importance of the education we offer, but this time without translating education into indicators of expertise, efficiency or profit. Rather, it is about understanding what kind of citizens we ought to be creating. How the historical legacy of Europe is disseminated through schools and universities to the people of our continent. We are called upon to reflect on the contribution of the neglected humanities and their role in shaping our societies and our citizens. We are asked to re-evaluate once again the importance of education in our societies.

Today, Europe decides.

Europe decides upon its present; whether to welcome the refugees or to allow prejudice, xenophobia and racism to define Europe’s actions. Europe also decides upon its past. The choice lies between the history of the Enlightenment, the ideas of

liberty and equality, the acts of justice and solidarity and a past that gave birth to separation, suffering and ultimately to war within and outside its borders.

Europe decides upon its future. It decides whether our time will be remembered in history as a moment of teaching for the future or as yet another moment in history where negligence prevailed, opportunities were lost, and Europe’s dark aftermath began.

We are called upon to decide. Will we decide together, as an ensemble bound by a common destiny? Or will each of us act separately, in camps, using the European Union as a pretext, as a field of short-term alliances for temporary gains? Will we choose the youth of Europe to forget the meaning of solidarity, the solidarity that gives birth to education, empowers Democracy and respects justice?

Europe should welcome the refugees. Europe must embrace its future. We, as the European Ministers of Education have a responsibility. We must immediately and urgently address the question: What kind of European legacy are we leaving our children? What kind of European citizens do we envisage to create?

Sincerely,

Sia Anagnostopoulou

Comments:

Mondogreco sui Social Media

seguici su questi network

facebook twitter google+